Gabriela Soboń
W tym sezonie badań naukowcy skupili się na badaniu cmentarzyska kultury pucharów lejkowatych.
To społeczność epoki kamienia, która budowała potężne grobowce megalityczne. Grobowce miały nawet 30 metrów długości i powstawały z ogromnych kamieni. Chowano w nich elity tamtych czasów
- uważa Sławomir Sałaciński, starszy kustosz Państwowego Muzeum Archeologicznego w Warszawie,
Pierwsze informacje o stanowisku w Garbaczu pojawiły się już w 1970 roku. Wtedy badania powierzchniowe prowadził dr Jerzy Tomasz Bąbel. Obecne prace archeolodzy rozpoczęli w 2017 roku. Początkowo otwarto obszar o powierzchni 4 arów, by sprawdzić, co kryje ziemia. Przez ostanie lata badano cmentarzyska w Garbaczu i Stryczowicach.
Praca archeologa w terenie nie jest łatwa. Wymaga cierpliwości, precyzji i odporności na trudne warunki. Każdy odkryty fragment kości czy przedmiot musi zostać dokładnie zabezpieczony.
To praca wymagająca, ale i fascynująca, bo pozwala spojrzeć w przeszłość. Zebrany materiał zostanie zabezpieczony, dokładnie opisany. Wszystkie zabytki trafią do Państwowego Muzeum Archeologicznego w Warszawie
- podkreśla Barbara Sałacińska, starszy kustosz Państwowego Muzeum Archeologicznego w Warszawie,
Grobowce kryją nie tylko szczątki dawnych mieszkańców. Znalezione zostały także inne przedmioty, które pomagają odtworzyć życie sprzed tysięcy lat.
Naukowcy zauważają, że dawne kopce mogły mieć nawet 2,5 metra wysokości. Dziś są niższe – zaledwie 40–50 centymetrów. To efekt erozji, ale także wieloletniej działalności rolniczej.
Po czterech latach przerwy do Garbacza powrócili Barbara i Sławomir Sałacińscy. Ich badania znów otwierają drzwi do przeszłości i pozwalają lepiej poznać kulturę pucharów lejkowatych – jedną z najbardziej tajemniczych społeczności epoki kamienia.
Napisz komentarz
Komentarze