Francuski organista Ludwik Braille, który w dzieciństwie oślepł w wyniku wypadku stworzył pismo punktowe w 1825 r. Jego inspiracją był system korespondencji, który początkowo miał służyć wojsku do odczytywania rozkazów bez użycia światła. Podstawą pisma jest sześciopunkt składający się z dwóch kolumn. Znaki zbudowane są z różnej liczby i konfiguracji wypukłych punktów, które mają umowną numerację - z góry na dół 1,2,3 w lewej kolumnie oraz 4, 5, 6 w prawej. Wszystkie znaki tworzy się w seriach po 10, według logicznej zasady.
Alfabetu Braille'a można nauczyć się w każdym wieku, ale co oczywiste, łatwiej przyswajają go dzieci. Można też nim zapisać niemalże wszystko, dlatego osoby z dysfunkcją wzroku mogą poznać świat nauki i techniki, a także kształcić się muzycznie. Choć wraz z postępem technologicznym zmieniają się przypisane mu funkcje, to wciąż Alfabet Braille'a jest wykorzystywany do przekazania krótkich komunikatów, np. numer piętra, miejsca w pociągu, kinie czy teatrze oraz funkcje pomieszczenia.
Ludwik Braille urodził się 4 stycznia 1809 r. w Coupvray. W wieku trzech lat skaleczył się w oko szpikulcem. Na skutek tego wypadku Ludwik już w wieku pięciu lat całkowicie oślepł. Pismo punktowe dla niewidomych stworzył w wieku 15. lat, ale opublikował je pięć lat później w wersji poszerzonej o zapis matematyczny i nutowy.
Pasjonował się muzyką. W latach 1834–1839 pracował jako organista w kościele Saint-Nicolas-des-Champs w Paryżu, a następnie w kościele pw. św. Wincentego à Paulo. Z koncertami organowymi jeździł gościnnie po całej Francji. Był też nauczycielem w paryskim Instytucie dla Niewidomej Młodzieży, do którego sam wcześniej uczęszczał.
Ludwik Braille zmarł na gruźlicę w 1852 r.
Napisz komentarz
Komentarze