Wiosna... ach to Ty!

Pierwszy dzień wiosny i zwyczaje mu towarzyszące nie są wymysłem czasów współczesnych. Już dawni Słowianie uznali, że 21 dzień marca to święto Jare, Matki Ziemi. Poganie nazywali je Ostarą, czy też Sabatem mniejszym. To jedno z ważniejszych świąt w całym roku, obchodzone ku czci odradzającego się życia. Początek wiosny i nowego roku miał dla Słowian ogromne znaczenie. Kończył się wówczas czas bardzo trudny, a rozpoczynał nowy, łatwiejszy, pełen życia. Ziemia znów obdarowywała ludzi swoimi plonami. Wszystko budziło się do życia, świat stawał się coraz piękniejszy i jednocześnie bardziej przyjazny człowiekowi.
Nasi przodkowie świętowali ten dzień bardzo hucznie. Palili lub topili kukłę, która symbolizowała odchodzącą zimę. Zwyczaj ten jest kultywowany do dzisiejszego dnia. Młodzież szkolna nadal chętnie topi w rzekach własnoręcznie wykonane lalki - Marzanny. Nasi przodkowie czynili to w bardzo hałaśliwej atmosferze, wierzono, że krzyki, gra na instrumentach, głośne śpiewy skutecznie odgonią złą zimę.
W dawanych czasach równonocy wiosennej towarzyszyło także palenie ognisk. Słowianie wierzyli bowiem, że rozpalanie ognisk przyspieszy nadejście wiosny.
Kolejny zwyczaj, który przetrwał do dziś to malowanie jajek - symbolu życia, ale i oczyszczenia, odrodzenia. Pisanki miały zapewnić długie życie w zdrowiu wszystkim ludziom i zwierzętom. W dzień po równonocy obchodzono Śmigus, który polegał na wzajemnym biciu się gałązkami z baziami. Istniał także i Dyngus, czyli oblewanie się zimną wodą, co miało przynieść oczyszczenie i uzdrowienie. Dziś i my podobnie obchodzimy Święto Wiosny. Topienie Marzanny, oblewanie się wodą w Lany Poniedziałek czy nawet malowanie jajek to wszystko zwyczaje, które przejęliśmy od dawnych Słowian.