PORZĄDNE BIEDRONKI TEŻ SIĘ SPÓŹNIAJĄ (felieton)

       Spóźnienia są wpisane w porządek dnia tak, jak poranne dzwonienie budzika, stukot obcasów sąsiadki na schodach i delikatny zapach kawy. Zaczyna się już od samego rana. Spóźniam się do łazienki, na śniadanie, na autobus. A później to dzieje się samo. Spóźniam się.
       Nie wiedzieć czemu, bardzo często słyszę, że porządni ludzie się nie spóźniają. Dziwne. Porządny człowiek nie może się zamyślić? A idąc na przystanek, nie może zapatrzeć się na jaśniejące zwolna niebo? Chmury w złotych obwódkach są wtedy przecież takie piękne! Ale porządny człowiek pędzi na przystanek i nie zwraca na nie uwagi.
       A teraz jadę autobusem, spóźniony już sześć minut i patrzę na tych wszystkich punktualnych ludzi przez zachlapane deszczem okno. Schowani głęboko w kapturach, albo za parasolami, spoglądają nerwowo na zegarki, licząc sekundy. A piękno chmur nad nimi wygasa powoli i znika za strugami deszczu. Kolejny raz przegapili ten poranny spektakl.
       Po szybie spaceruje biedronka. Spóźniła się. Już dawno powinna znaleźć sobie jakieś ciepłe lokum na zimę i zasnąć. Mija pierwsza połowa listopada, a ona jak gdyby nigdy nic spaceruje sobie po atobusowej szybie.

       Całkiem porządna biedronka. Czerwona sukienka w czarne kropki, już chyba trochę niemodna, ale prezentuje się naprawdę dobrze. Biedronka jest rozpromieniona, spogląda na mnie i uśmiecha się, bo wie, że też jestem spóźniony. Porządne biedronki też się spóźniają.

       Patrzymy razem na spływające po zewnętrznej stronie szyby krople deszczu. Jest w nich coś wyjątkowego. W każdej, przez ułamki sekund, odbijają się zaspane twarze mijanych przez nas ludzi, oszałamiająca żółć i czerwień liści na drzewach, błysk prześwitującego przez deszczowe chmury słońca. Świat zdaje się wirować w tych tańczących po szkle drobinkach wody. Kręci mi się w głowie i pewnie znów przytrafi mi się przejechać przystanek. Wysiądę, spojrzę w niebo i znów stracę kilka minut.
       Czy jutro będę punktualnie? Nie wiem, to zależy od koloru nieba. Kto wie, może spotkam po drodze tę samą, spóźnioną, ale porządną biedronkę.

Tomasz Ewski