Zabawa przede wszystkim

Przyjmuje się, że zwyczaj zabawy w sylwestrową noc związany jest z nastaniem nowego roku, który każdy pragnie hucznie przywitać. I jest w tym dużo prawdy. Historia zabawy sywestrowej sięga natomiast znacznie głębiej.
     Znane są dwie hipotezy dotyczące historii Sylwestra. Jedna z nich mówi, że początek Sylwestra datuje się na rok 999 za czasów panowania papieża Sylwestra II. Według proroctw Sybilli, w roku 1000 miał nastąpić koniec świata, którego sprawcą miał być smok Lewiatan. Tak się jednak nie stało. Uradowani ludzie zaczęli się bawić i świętować, co dało początek dzisiejszym sylwestrowym zabawom. Inna wersja mówi, że Sylwester oraz cały karnawał swój początek zawdzięczają pogańskim świętom, takim jak na przykład bacchanalia (święto Bachusa obchodzone co trzy lata do zakazu senatu w 186 r. p.n.e.).
      Do Polski obrzędy sylwestrowe dotarły dopiero w XIX wieku. Jednak wielkie bale organizowano jedynie w bogatych domach arystokracji. Bogacze toasty wznosili tokajem – białym, deserowym winem węgierskim. Aby przegonić Stary Rok strzelano z bicza. Zwyczaj witania Nowego Roku szampanem pojawił się w Polsce dopiero w okresie powojennym. W tamtych czasach z nocą sylwestrową związanych było wiele różnych przesądów, na przykład dotyczących pierwszego gościa, jaki w Nowym Roku wejdzie do domu. Młode dziewczęta lały wtedy wosk, aby dowiedzieć się, co przyniesie im nadchodzący rok.
Z Sylwestrem związane są także liczne ludowe tradycje, np.: wypiekanie „bochniaczków i szczodraków” (chlebów i bułeczek). Przynoszącym zdrowie, szczęście i pomyślność pieczywem, obdarowywano domowników. Gospodarz nie mógł zapomnieć o żadnym z gości, dlatego specjalnie dla nich wypiekał „gościńce”.
W dzisiejszych czasach tradycyjne zabawy i wypieki zastąpiły głośna muzyka, fajerwerki i  huczna zabawa do białego rana. W całej zabawie chodzi jednak tylko o to, by Nowy Rok został przez nas dobrze rozpoczęty.