Dar życia

Transplantologia to nadal temat trudny i kontrowersyjny. Choć dzięki niej można uratować życie drugiemu człowiekowi, część społeczeństwa z obawą się o niej wypowiada. Dzień taki jak dziś jest  doskonałą okazją do promowania transplantacji jako skutecznej metody leczenia.
       Według danych Centrum Organizacyjno-Koodynacyjnego ds. Transplantacji w 2011 roku wykonano 1411 przeszczepów narządów. Na liście oczekujących jest nadal ponad 1900 osób.
W danych statystycznych widać, że wzrasta także liczba dawców. Na przestrzeni lat 2001-2011 liczba dawców zarejestrowanych w Centralnym Rejestrze Niespokrewnionych Dawców Szpiku i Krwi Pępowinowej wzrosła z 1003 (2001 r.) do 68557 (2011 r.). Dane są optymistyczne, jeśli w ogóle można mówić o optymiźmie w przypadku takiego tematu.
Podarować życie drugiemu człowiekowi może każdy z nas w dwojaki sposób. Pierwszy to tak zwane dawstwo żywe, które polega na pobraniu komórek, tkanek lub narządów od dawcy żywego. Zazwyczaj są to osoby bliskie w linii prostej, jak również rodzeństwo, małżonek, przysposobieni i inne osoby istotne ze względów osobistych. Drugim sposobem jest oddanie narządów po śmierci. Dawcą narządów po śmierci może być każda osoba, która nie wyraziła sprzeciwu w formie wpisu do Centralnego Rejestru Sprzeciwów. Zatem każdy człowiek, który nie wyraził takiego sprzeciwu jest potencjalnym dawcą – jest to tzw. domniemana zgoda na dawstwo. Jednak, aby nie budzić wątpliwości i sprzeciwów rodzin osób zmarłych, warto nosić przy sobie oświadczenie woli i za życia poinformować bliskie osoby o swoim zamiarze oddania narządów.
 O ile w przypadku oddawania narządów za życia sami podejmujemy taką decyzję, o tyle dawstwo pośmiertne wzbudza wiele emocji wśród rodziny zmarłego, która często nie potrafi pogodzić się faktem "odebrania" mu tego, co przecież jeszcze w nim żyje.