Środki masowego przekazu koncentrują się na relacjonowaniu konkretnych wydarzeń. Im bardziej kontrowersyjny temat, tym dla relacji lepiej – a więc każdy zapamięta sytuacje, kiedy „iskrzy”, czego wzorcowym przykładem była próba odwołania starosty. Najważniejsza batalia tej kadencji została przez opozycję przegrana. W jej efekcie klub opozycyjny stracił 2 radnych, starosta wzmocnił swoją pozycję a koalicja rządząca odzyskała stabilną większość.
Piszę o tym z „kronikarskiego obowiązku” i bez szczególnych emocji. W dłuższej perspektywie kwestie personalne są tylko okolicznościowym dodatkiem do pracy samorządu, choć nie da się zaprzeczyć, że kolorowym i podkręcającym adrenalinę u kibiców i obserwatorów lokalnej sceny para politycznej. Dla mieszkańca gminy czy powiatu nie jest ważne kto rządzi, lecz jak. Liczą się pomysły na rządzenie oraz podejmowane decyzje. Właśnie to pozostanie jako dorobek trwały a nie osobowe waśnie. Za kilka lat nikt nie będzie pamiętał „kto z kim i dlaczego” – poza uczestnikami wydarzeń.
Dla przypomnienia: Rada Powiatu podejmuje decyzje w formie uchwał. Prawda jest taka, że w ciągu minionych lat znakomita większość uchwał przechodziła jednogłośnie. Ważny wyjątek dotyczył spraw: przyjęcia budżetu na dany rok i (w konsekwencji, ale rok później) udzielenia absolutorium Zarządowi Powiatu z tytułu jego wykonania, spierano się również co do uchwał dotyczących przyjęcia sprawozdań finansowych, odpowiednio: Szpitala i Muzeum. Poza tym niejednolite głosowania miały miejsce w przypadku prawie wszystkich spraw personalnych; pozostałe przykłady uchwał „kontrowersyjnych” można policzyć na palcach jednej ręki. Jaki stanowiły procent? Niewielki. Oznacza to, że w innych przypadkach wszyscy radni (także opozycyjni) uznali uchwałodawcze inicjatywy Zarządu za merytorycznie słuszne. Gdyby było inaczej, głosowaliby „przeciw”.
Co więcej, w trakcie sesji większość projektów uchwał przyjęto bez debaty; w związku z powyższym trzeba przyjąć, iż ewentualne wątpliwości (o ile istniały) zostały rozwiane podczas posiedzeń komisji.
Skoro o tym mowa, to od zmiany Statutu prawo inicjatywy uchwałodawczej przysługuje np. każdemu radnemu ale korzystał z niego niemal wyłącznie Zarząd i bodaj dwa razy kluby radnych; w pozostałych przypadkach projekty uchwał zgłaszał Przewodniczący Rady.
Praktycznie bez echa przeszły dokumenty strategiczne, wyznaczające kierunek działań samorządu na lata do przodu. Aż trudno uwierzyć ale np. Strategia Zrównoważonego Rozwoju Powiatu Ostrowieckiego do roku 2020 została uchwalona przy braku debaty, podobnie zresztą jak Program Opieki nad Zabytkami.
Planowe sesje Rady posiadały z reguły punkt porządku obrad, będący informacją na temat określonej dziedziny ze sfery działalności Powiatu. Wśród zagadnień znajdowały się kwestie m.in.: bezpieczeństwa, oświaty, stanu środowiska, sytuacji na rynku pracy, ochrony zdrowia itp. O ile ta ostatnia zawsze wzbudzała żywe emocje, o tyle pozostałe już znacznie mniej. Daleko nie szukając, podczas listopadowej sesji została przedstawiona kwestia ochrony środowiska, z uwzględnieniem ogólnych informacji dotyczących ochrony powietrza oraz emisji niskiej. Nie wywołała jakiejkolwiek dyskusji, choć o smogu mówi cała Polska.
Reasumując – na poziomie projektów uchwał spór miedzy koalicją a opozycją toczył się wokół spraw: uchwalenia budżetu (i powiązanego z nim absolutorium), sprawozdań finansowych 2 powiatowych instytucji oraz personaliów. Sądząc po wynikach głosowań, we wszystkich pozostałych przypadkach (poza nielicznymi wyjątkami) panowała jednomyślna zgoda. Wniosek nasuwa się prosty – Zarząd Powiatu zgłaszał propozycje merytorycznie słusznych uchwał, popieranych przez ogół radnych. Spory ogniskowały się tam, gdzie zwykle w demokracjach, bez względu na czas i miejsce. W tym ustroju opozycja czasem jest „przeciw” (byłoby dziwne, gdyby zawsze opowiadała się „za” inicjatywami rządzących) a przypadki, kiedy głosuje „przeciw” doskonale pasują do tego, co działo się podczas sesji Rady Powiatu w ciągu minionych 3 lat.
Napisz komentarz
Komentarze