Bez przemocy

60% dorosłych Polaków stosuje kary fizyczne wobec swoich dzieci do 19. roku życia, co szósty 12-latek przyznaje, że w wyniku przemocy ze strony rodziców doznał urazów, takich jak siniaki i zadrapania, blisko 23% polskich studentów przyznaje, że w ich domach przynajmniej kilkakrotnie dochodziło do przemocy fizycznej, a 37% mówi o kilkakrotnym wystąpieniu sytuacji, w której doszło do przemocy psychicznej, 34% pacjentów lecznictwa odwykowego stwierdza, że w okresie intensywnego picia używało przemocy fizycznej wobec dzieci, a 50% stosowało przemoc psychiczną. Statystyki przerażają. Powagę sytuacji dodatkowo wzmacnia fakt, że większość przypadków krzywdzenia dzieci pozostaje jednak rodzinną tajemnicą, której najbliższe otoczenie nie potrafi lub nie chce zauważyć.
Przemoc, jakąkolwiek formę przyjmie, w każdym przypadku owocuje zespołem określonych konsekwencji, które rzutują na życie młodego człowieka. Obok czysto fizycznych oznak przemocy, są to poznawcze, emocjonalne i behawioralne następstwa zespołu dziecka maltretowanego. Zaliczymy do nich zarówno brak poczucia bezpieczeństwa, przynależności uczuciowej do osób najbliższych oraz obniżoną samoocenę, jak i nieakceptowanie siebie, poczucie zagubienia, krzywdy i winy, a także trudności w nawiązywaniu kontaktów z otoczeniem. Dzieci, które są ofiarami przemocy fizycznej, przeżywają stany depresyjne i lęki,  są egocentryczne, bierne i zależne lub agresywne i nadpobudliwe, ze skłonnościami do autodestrukcji. U dzieci bitych obserwuje się również zaburzenia pamięci, koncentracji uwagi, zaburzenia zachowania i emocjonalne oraz brak poczucia realności.
Dzień taki, jak dziś ma zwrócić uwagę na problem agresji wobec dzieci, nakłonić nas do refleksji nad tym bardzo ważnym problemem oraz do potępiania wszelkich agresywnych działań, które kierowane są w stronę dzieci. Przecież to właśnie dzieci są naszą przyszłością. Warto więc zastanowić się nad kształtem owej przyszłości.